Dotyk Ciemności | Dokumentalny spektakl dostępny

„Dotyk Ciemności”

Przejmująca historia radzenia sobie osób niewidomych z codziennością oraz miłosnymi wyborami.

Tytuł łączy w sobie dwa spektakle

Razem tworzą głęboką, poruszającą opowieść o świecie osób niewidomych.

„NIE MOŻESZ USŁYSZEĆ BOGA”

A teraz zamknij oczy i słuchaj. Zapraszamy Cię do świata, w którym wzrok przestaje być punktem odniesienia. Spektakl poprowadzi Cię w głąb doświadczenia mężczyzny, który funkcjonuje w rzeczywistości pozbawionej wzroku, ale pełnej dźwięków, napięć i wewnętrznych sprzeczności. To teatr ciszy, która boli, i dźwięku, który ratuje. Teatr pytań bez prostych odpowiedzi — o wiarę, samotność, męskość, miłość i granice kontroli nad własnym życiem. O to, co tracimy wraz z widzeniem — i co w zamian zaczyna mówić głośniej. Spektakl nie tylko opowiada historię. Zaprasza do bycia w czyimś świecie — bez dystansu, bez wygodnej obserwacji. Wymaga uważności i słuchania tego, co zwykle zagłuszamy. Pozwala poczuć, jak krucha i wymagająca potrafi być codzienność. To doświadczenie, które nie pozostawia widza obojętnym. Po wyjściu z sali coś się przesuwa — w myśleniu, w wrażliwości, w sposobie słuchania innych.

Scenariusz „NIE MOŻESZ USŁYSZEĆ BOGA” wyróżniony w Konkursie na najlepszy scenariusz dokumentalny w Instytucie Grotowskiego.
Publikacja tekstu w miesięczniku Dialog.
Premiera w Instytucie Grotowskiego i pokaz na Festiwalu Teatru na Faktach
Współpraca z Muzeum Narodowym w Krakowie w ramach działań sekcji dostępności

Artur Zudzin-
Wiśniewski

Rafał

Sandra
Naum

Marion (OFF)

Lucyna
Frączek

Koleżanka (OFF)

Maria
Kłusek

Koleżanka (OFF)

Kamil
Książek

Kolega (OFF)

Jakub
Dmochowski

Kolega (OFF)

Julia
Bukała

Scenariusz
i reżyseria

Ariel
Kamiński

Muzyka

„NieDoZobaczenia”

Zanim spróbujesz otworzyć oczy — mamy dla Ciebie kolejną historię. To zaproszenie do świata, który wymyka się spojrzeniu i nie daje się uchwycić jednym obrazem. Spektakl prowadzi w głąb doświadczenia kobiety, która straciła wzrok jako nastolatka. Opowiada o codzienności po utracie widzenia — o próbach odnalezienia się w rzeczywistości, o tęsknotach, lękach i momentach, w których wszystko trzeba nazwać od nowa. To historia mierzenia się z brakiem, ale także odkrywania innych sposobów bycia w świecie. To teatr, który obala stereotypy.

Jakie? Przyjdź i posłuchaj. To również opowieść o miłości — takiej, która nie opiera się na spojrzeniach, lecz na obecności, zaufaniu i uważności. O relacji, która musi nauczyć się innego języka bliskości i innego sposobu bycia razem. Spektakl nie upraszcza codzienności — pokazuje jej ciężar i zaprasza do niesienia go wspólnie. Integralną częścią formy spektaklu jest częściowa audiodeskrypcja, wpisana bezpośrednio w strukturę przedstawienia. Nie pełni funkcji objaśniającej — pogłębia przekaz, odsłaniając wnętrze bohaterki, jej myśli, emocje i to, co pozostaje niewidoczne na pierwszy rzut oka. To doświadczenie, które zostaje pod skórą. Po opuszczeniu sali świat wydaje się inny — ale największa zmiana zachodzi w nas samych.